Ο άνθρωπος παρουσιάζεται σαν απόλυτο έρμαιο της μοίρας (του δαίμονά του), στην οποία είναι αδύνατο να αντιταχθεί. Ο δαίμονας μπορεί να παραπέμψει σε κάτι ανάλογο με το φύλακα άγγελο (όπως θα λέγαμε σήμερα), που για τον αρχαίο Έλληνα λειτουργεί προστατευτικά μόνο αν είναι καλός, ενώ μπορεί να δράσει καταστροφικά, αν είναι κακός. Για τους περισσότερους ο όρος ευδαιμονία τίθεται ως κάτι αλληλένδετο με τον παράγοντα της τύχης. (more…)